ساموئل بکت سی و یک ساله دارد توی پاریس به سمت خانه اش می رود، احتمالا دارد از پیش جویس بر می گردد، گدایی از اون پول می خواهد، بکت امتناع می کند و به راهش ادامه می دهد. مرد چاقویش را می کشد و بکت را زخمی می کند. مرد به زندان می رود، بکت به بیمارستان. بکت مرخص که می شود می رود به ملاقات مرد، از او درباره ی انگیزه اش می پرسد، مرد می گوید: «نمی دانم آقا.» همین نمی دانم و نمی دانم های بعدی می شود اساس نوشته های درخشان بکت. بعد از آن بکت شروع می کند درباره ی همین هیچ احساسی نداشتن و از ندانستنهای بی شمارش/مان و حس مبهمی که گرفتارش هست/یم می نویسد. از هراس انتظار چیزی

آدمی در موطن خود بهتر می میرد. چند هفته پیش با خودم می گفتم اگر بلاگفا درست بشود این را می نویسم و بعد لال می شوم.

* سوره ی مبارکه ی لقمان- آیه ی 34: و هیچ کس در نمی یابد که در چه سرزمینی خواهد مرد.

می ترسم، همیشه همین بوده، ترس داشته ام. از دست دادن بزرگترین کابوس زندگی ام بوده برای همین ترجیح می دادم جیم بزنم به جای آن که چیزی را بعدا از دست بدهم، تنها یک بار توی زندگی ام نترسیدم، شروع کردم به مبارزه برای بدست آوردنش، می دانستم این دفعه اگر جیم بزنم دیگر رویایی نخواهم داشت. این ها را هیچ وقت برای کسی اعتراف نکرده بودم، جایی ننوشته بودم که این مبارزه برای آدمی که همیشه در حال غیب شدن هست چقدر سخت بود، چقدر درد داشت، چقدر دست نیافتنی بود. دیشب که بانو داشت توی خواب هذیان می گفت دستانش را گرفته بودم و اینها را توی گوشش زمزمه می کردم، از دلتنگی ها

می گوید: «یه چیز جالب در مورد تو اینه که وقتهایی که خیلی خوشحالی و ذوق زده، حرف نمی زنی، لال می شی، وقتهایی هم که خیلی ناراحتی باز هم هیچ حرفی نمی زنی. برای همین وقتی حرف نمی زنی سخته فهمیدن اینکه ناراحتی یا خوشحال؟»

حالا هم تکلیفم با ننوشتن مشخص نیست، نمی دانم از ناراحتی زیاد هست یا از خوشحالی بی حد و اندازه؟

همان پسرک کوله پشتی به دست، در جستجوی تو، اینبار کجا؟ ایلام، نقطه ی صفر مرزی. و ما ادراک مست شدن از جستجوی تو چونان پیام بری تنها، پیام بری با کلمات یخ زده و عقیم، که دیگر نای نوشتن اندوه همین کلمات یخ زده را هم ندارد، پیام بری با تکرار لا یمکن الفرار.

می بینی اش که دختردار شده و اسم دخترش را هم گذاشته «جانان»، خوشحال می شوی، می نویسی: از خوشبختی ها یکیش همین جانان خانم هست.

اینکه آدمی بداند هنوز جایی را دارد که می تواند به آن جا برگردد خیلی خوب هست، آقای جیم می داند همچین جایی را ندارد، چه اردبیل باشد، یا قم، یا اراک، اهواز یا بهبهان و یا تهران... یکی از قسمتهای دردناک جیم زدن همین هست، نداشتن جایی که بشود به آنجا برگشت.

کی بود؟ همین دو ماه پیش که با سین داشتیم خیابانهای ولیعصر را قدم می زدیم، برگشت گفت: «خیلی عجیبه ها جیم، ترکی حرف زدنت لهجه دار شده چرا؟»، این را که شنیدم خشکم زد، تا ساعتها و روزهای بعدش فکری شده بودم، دلم واقعا شکسته بود، می خواستم بروم اردبیل، بروم گردنه ی حیران، داد بزنم برای آنا یوردوم، شاید دوباره مرا بپذیرد، شاید آغوش ساوالان هنوز برایم باز باشد، اما می دانستم برگشتی در کار نیست، سزای مرد بی وطن این هست که پرومته وار در نقطه ی مرزی ایران و عراق در خیال های شبانه به کودکی اش فکر کند، بی هیچ تسکینی، بی هیچ آرامشی.

از یک روزی به بعد، اینجا باید از نفر سومی هم نوشته شود، برای ثبت در تاریخ...